™ کلام ولایت ˜

در امر به معروف، مرحله‏ ى قبل از عمل، قلب انسان است. اگر انسان بخواهد صادقانه به معروف امر کند، باید خود به آن معروف دلبسته باشد؛ والّا صادقانه نخواهد بود.

 

همه‏ ى مسؤولین و دست ‏اندرکاران و مردم، موظف به رعایت حریم مقررات اسلامى مى­باشند. مردم مسلمان و متشرع، تاکنون نیز در همه جا به  همین نحو عمل کرده و پاس وقف را داشته ­‏اند و اگر کسى یا کسانى تخطى نمایند، باید نهى از منکر و ردع از خلاف شوند.

شما شرعاً به ‏هیچ‏ وجه موظّف به برخورد فیزیکى با منکر نیستید؛ شما فقط موظّف به گفتن هستید. شما چه ‏کار دارید؛ حرف خود را بگویید. شما نمى‏گویید، خیال مى ‏کنید که اگر بگویید، نمى‏ شود. امتحان کنید، بگویید؛ بارها هم بگویید. البته یک نفر بگوید، معلوم است که اثر نمى ‏کند. دیگران را وادار کنید بگویند. خودِ گفتن، اثرش به مراتب از مشت بیشتر است؛ حتّى گاهى از اخم هم اثرش بیشتر است؛ با این‏که اخم اثر سازنده دارد و مثل مشت نیست. به ‏هرحال، در نهى از منکر، اگر برخورد فیزیکى لازم باشد، کار حکومت است، نه کار مردم؛ مگر وقتى که حکومت اجازه دهد و کسى را مأمور کند. آن بحث دیگرى است که ما امروز چنین وضعى نداریم. ما واقعاً کسى را مأمور نمى‏کنیم و مصلحت نمى­دانیم که این ‏طور چیزها وجود داشته باشد. 22/2/1377

 

شورای امر به معروف و نهی از منکر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی

http://marouf.farhang.gov.ir